Introductie: hoe het begon & waar het over zal gaan

Oktober 2016 kwamen Jan en ik elkaar tegen tijdens de Dutch Design Week. We spraken af 'eens' een gesprek te houden over de ontwikkelingen van het vakgebied en de ontwikkeling van de AIVE naar DAE. Gewoon om te zorgen dat relevante informatie voor het nageslacht niet verloren zou gaan: oral history heet dat tegenwoordig. Ik had dit al eens eerder gedaan, met oude illustratoren, en hoewel er relatief weinig mee gedaan is, bestaat de informatie nog wel. Is te vinden ergens in de archieven van de UvA. Wachtend op meer relevantie. Zo ging ik ook dit gesprek in: opnemen op de mobiele telefoon en daarna zien we wel weer.  Maar het liep anders: Jan werd ziek. Ziek maar optimistisch, nuchter en realistisch over zijn kansen. Tijdsberekeningen werden gemaakt. Met een beetje mazzel zou hij er nog wel even zijn. Wat in eerste instantie een paar opnames 'over toen' zou zijn, werd een onderzoek, veranderde van insteek en werd complexer. Ik had het kunnen weten: een verhaal over Jan is net als hijzelf: een verhaal over verbinden. Een verhaal van mogelijkheden zien, creëren en geven. Een verhaal over samenwerken. Een verhaal met vele vaders. Een verhaal over ondernemingszin, visie en idealen. Een verhaal over overlevingsdrang, samenwerken en synergie. Een verhaal over liefde voor het onderwijs, liefde voor mensen, liefde voor de wetenschap, liefde voor design en vooral liefde voor deze wereld. Deze blog zal uit flarden bestaan over visies, inzichten en feiten die ik tegenkom terwijl ik voortga. Ook over het pad dat ik loop: wat kom ik allemaal tegen in de mijn zoektocht naar informatie, hoe kom ik aan verhalen, wat is de importantie, hoe doe ik onderzoek, hoe verwerf ik fondsen, wat gaat het worden? En vooral probeer ik mensen te bereiken die informatie hebben, foto's, ontwerpen etc. Laat wat van je horen. Graag. M.vr.gr. Dorothé Kurvers ps. meer informatie over de interviews met illustratoren op http://www.wimcrouwelinstituut.nl/nago/pagina.php?id=130 / . De reflectie in tekst van deze interviews is echter zeer minimaal. De opnames moesten namelijk in een bepaald format geschreven worden. Maar wat mij betreft is er aan de mooiste opnames geen aandacht besteed. Namelijk opnames over het leven in het algemeen, over de geneugten en ook over de pijnen ervan.